پیام زردکوه
گزارش برنامه آبشار گاهکده

کوهستان محل استفاده از تجربه است ، اینجا جایی است كه خودت را بشناسی و علیه عیبهایت قدم برداری.در یک صعود سخت به یاد می آوریم که چه هستیم و چه می توانیم باشیم و تا چه حد آماده دفاع از اعتقاداتمان هستیم . آبشار گاه كده دركنار روستای به همین نام در فاصله ۱۱ كیلومتری روستای طلایه واقع در منطقه لردگان ودر فاصله ۲۲۰ كیلومتری شهرستان شهر كرد واقع است

در دامنه كوه شورم در كنار رودخانه خرسان با طبیعتی بسیار بكر وزیبا واقع شده است درشامگاه روز چهارشنبه در ساعت ۱۹:۳۰ گروه بعد از سوار كردن اعضا به سمت بروجن واز آنجا به طرف لردگان حركت كرد ودر آنجا به طرف یاسوج ودر فاصله ۷ کیلومتری مانده به پاتاوه به سمت روستای بیژگن واز آنجا به روستای سادات محمودی حرکت کرد در ساعت ۱۲:۱۰ شب در حالی که بارش باران نیز شروع شده بود به امام زاده محمود رسید با توجه به هماهنگی های صورت پذیرفته گروه در امام زاده آن روستا استراحت كرد صبح حرکت با توجه با بارش شدید باران یک ساعت تاخیر انجام گرفت ودر این حین گروه صبحانه خود را در امام زاده صرف کرد در ساعت ۸ صبح بعداز جلسه معارفه آقای کریمی به عنوان جلودار وسعید فاضلی هم عقب دار گروه منصوب شدم آقای اعتدالی هم مسئول كمك های اولیه وآقای عبدالله رحمانی زاده مسئول فنی وآقای امین روحی به عناون راهنما مرفی شدند حرکت به طرف غرب از جاده پاکوب به طرف پایین دره ی ادامه پیدا کرد بعد از حدود ۱ ساعت پیاده روی رودخانه خرسان نمایان شد که گروه حرکت رادر جهت رودخانه خرسان ادامه داد بارش باران به شدت می بارید ولطافت خاصی به منطقه داده بود در ساعت ۹:۲۰ گروه استراحت مختصری انجام داددر ساعت ۱۰ به روستای گاهکده رسیدیم با توجه به برنامه شناسایی هفته قبلی که توسط سرپرست وبرخی از دوستان انجام شده بود وآشنایی که آقای امین روحی با اهالی منطقه داشت خوشبختانه از سنگ پرانی سالهای پیش خبری نبود البته نمی توان این بچه های معصوم را مقصر دانست بلاخره شرایط محیطی ومعیشتی بسیار در این مورد دخیل گروه بعد از حدود ۱۰ دقیقه استراحت وارد دره گاه كده شدیم وبعد از عبور کردن گروه از آب دره با توجه به بارش باران در اشكفت نسبتاٌ بزرگی اقامت گزیدیم به دستور سرپرست همه به برپایی كمپ کمک کردند وبعد از آن دوستان فنی كه تمایل به صعود از آبشار را داشتند وسایل فنی وطنابها را برداشته وبه همراه بقیه اعضا حرکت کرده وحدود یک ساعت بعد از حرکت به آبشاری رسید که بالا رفتن از آن احتیاج به آمادگی بسیار جسمی وفنی داشت که اعضا فنی ادامه مسیر داده وبقیه با همراهی آقای امین روحی به پایین مشایعت شدند که همین جا از ایشان به خاطر این فداکاری وچشم پوشی از صعود آبشار صمیمانه تشکر می کنیم در ساعت ۱۵:۳۰ دوستانی كه از آبشار صعود كرده بودند به بقیه ملحق شدند ومشغول خوردن نهار شدند جمع بسیار صمیمی ودل گرم بود آتش بسیار گرم ودلپذیری هم بر پا. بارش باران هم همچنان ادامه داشت ولی مشکل خاصی برای گروه نبود . تا صبح مشكل خاصی بوجود نیامد درساعت ۷:۳۰ صبح همگی مشغول خوردن صبحانه شدند وبعد از جمع وجور كردن چادر ها مسیر برگشت را در پیش گرفتند .مسیر برگشت با توجه بارش باران از جاده خاکی احداث شده در دامنه کوه شورم انتخاب گردید . برای بچه ۶ ساله که همراه ما بود الاغی کرایه گردید که مبادا حرکت گروه را کند نماید .در ساعت ۱۲ ظهر به روستای طلایه رسیدیم همه بچه ها خیس شده بودند وباد سردی هم می وزید با مستخدم مدرسه روستا صحبت کرده وگروه در مدرسه به استراحت پرداخت وچهخ گرمای لذت بخشی داشتن خاطرات کودکی خیلی از بچه ها نقل گفتگو ها شده بود گروه بعد از خوردن نهار در ساعت ۱۵:۳۰ جلسه انتقاد وپیشنهاد تشکیل داد وتقریبا ٌ تمامی اعضا از برنامه راضی بودند سرپرست محترم از اعضا وهمچنین از آقای امین روحی تشكر بسیار كرد ودر ساعت ۱۶ گروه سوار ماشین شده در حالی که باران هنوز ادامه داشت وبه طرف شهرکرد حرکت کرد در ساعت ۱۹:۳۰ گروه به شهر كرد رسیدوهمگی صحیح وسالم به آغوش خانواده خود بازگشتند . كرایه مینی بوس ۲۶۰۰۰۰ تومان اعصا ۱۵۰۰۰ ومهمانان ۱۶۰۰۰ اضافه برنامه……. اعضای شركت كننده: کریمی –سلطانی –اعتدالی – فاضلی- محمد فاطمی – ابراهیمی – طاهر زاده – خانم سلطانی – خانم تالاری –خانم دکتر عسگری و شهریار – ریسی- خوانساریان – ال ابراهیم –حسین محمدی –محمد رضا حقی -رحمانی زاده- روحی –مهدی حقی سرپرست

مدیر سایت

۹۵-۰۶-۲۱

صعود زمستانی زرد کوه – قله هفت تنان

در نخستین ساعا ت بامداد پنج شنبه ۲۲ بهمن ۸۸ قبل از روشن شدن هوا چهار نفر از اعضای گروه کوهنوردی پیام زرد کوه ومخابرات عزم و اراده خود را بر آن نهادند که حرکت خود را برای اجرای این برنامه آغاز کنند. لذا طبق برنامه ریزی و هماهنگی های قبلی با یک دستگاه اتومبیل مزدا دو کابین حرکت خود را به سوی روستای شیخ علی خان آغاز کردند. همه افراد لباس کفش گتر کلاه و بقیه لوازم مورد نیاز را پوشیده بودند تا هنگام پیاده شدن با توجه به سرد بودن هوا مشکلی از این جهت نداشته باشند. در ساعت ۷ صبح به روستای یاد شده رسیدند. در این محل جاده بطور کامل مسدود و پوشیده از برف بود.نخستین گام ها را برای آغاز برنامه از روی برفهای یخ زده شروع کردند و هر کدام با خود به نوعی در باره این برنامه ۳ روزه می اندیشیدند. مطمئا همگی آنها از مخاطرات و سختی های چنین برنامه ای آگاهی داشتند.

آنها می دانستند حتی برای حرفه ای ترین و با تجربه ترین افراد حوادث تلخی در برنامه های زمستانی رقم خورده اما براستی چه نیرویی باعث شد عزم آنها برای رسیدن به هدفشان دچار تزلزل نشود؟ به هر حال افراد با صدای خوش آهنگ خرد شدن برف و یخ در زیر گامهایشان حرکت خود را آغاز و پس از گذشتن از کنار امامزاده شیخ علی خان و عبور از روی رود خانه با حمایت سیم بکسلهای نصب شده روی رودخانه به شیب نسبتا تندی رسیدند. با کوله پشتی های بسیار سنگین و برف کوبی حرکت ملایم خود را تا بالای شیب ادامه داده و سپس به یک دشت نسبتا وسیع رسیدند. در این نقطه قلل زرد کوه که سراسر پوشیده از برف بودند به زیبایی هر چه تمامتر رخ می نمودند. منطقه واقعا زیبایی خاصی داشت. هوا کاملا آفتابی و صاف بود. درخشش نور آفتاب روی برفها جلوه خاصی از زیبایی داشت که هیچ کلامی قادر به وصفش نیست. حتی پیشرفته ترین دستگاه های تصویر برداری قادر نیستند زیبایی های چنین طبیعت بکری را بطور کامل به بیننده خود منتقل کنند. لذت دیدن چنین مناظری نصیب آنهایی شده بود که بودن در این موقعییت را بر همه چیز ترجیح داده بودند. آنها با روحیه و نیروی مضاعفی که از تماشای چنین چشم اندازهایی که غیر از خودشان هیچ کس دیگری در آنجا نبود حرکت خود را در دشت ادامه دادند تا در ساعت ۱۰ به ارتفاع بالای رود خانه آب سرده که از چشمه قنبر کش سرچشمه می گیرد رسیدند. برای رسیدن به رودخانه جاده مالرو قدیمی مسیر مناسبی در دیگر فصول میباشد. اما به دلیل احتمال ریزش بهمن گروه چنین مسیری را انتخاب نکرد. آنها مسیری با شیب تند عمود بر رودخانه را طی کردند تا به رودخانه رسیدند. برای عبور از رودخانه همگی کفشهای دو پوش خود را بیرون آوردند و با پوشیدن کفش اضافی که به همراه داشتند و کشیدن پلاستیک روی کفشها از رودخانه عبور کردند و به ابتدای دره ایل بیگ رسیدند. آنها باید مسیر را به سمت راست ادامه می دادند اما با توجه به شیب بسیار تند کنار رودخانه ترجیح دادند از کمی بالاتر حرکت کنند. لذا با حرکت عمودی از شیب بسیار تندی به زیر صخره های سنگی رسیدند و از آنجا به سمت راست حرکت کردند. در ادامه به نقطه ای رسیدند که ادامه حرکت با توجه به شیب بسیار تند و احتمال شکستن برف با مشکل مواجه شد. لذا سرپرست گروه با تبادل نظر با بقیه افراد تصمیم گرفت با ایجاد یک کارگاه تی شکل با استفاده از دو عدد کلنگ و طنابچه افراد را با حمایت طناب به پایین انتقال دهد تا از مسیر دیگری حرکت کنند. بنا بر این با صرف وقت و انرژی زیادی گروه این تصمیم خود را عملی ساخت. پس از اینکه همگی به پایین آمدند حرکت خود را به سمت پل جی جه ادامه دادند. پس از طی کردن یکی دو ساعت مسیر فراز و نشیب در ساعت ۵/۳ بعد از ظهر به محل مناسبی جهت برپایی کمپ رسیدند. تعیین محل مناسب جهت شب مانی در فصل زمستان بسیار مهم میباشد. قرار نگرفتن در معرض باد – سیلاب – بهمن از جمله مواردی میباشد که باید در نظر داشت. با این تفاصیل هر چند گروه می خواست در نقطه ای نزدیکتری به قله کمپ را بر پا کند اما صرف وقت زیاد برای کارگاه زدن و کارهای جانبی آن از یک طرف و نبودن مکان مناسب کمپ در فاصله نزدیک از طرف دیگر باعث شد تا تیم تصمیم گرفت در مکان نسبتا مسطحی که فاصله مناسبی از محل احتمالی ریزش بهمن داشت چادر بزند. بنابراین آنها با فشرده کردن برفها زیر چادر را مسطح نموده و پس از بر پایی چادر کلیه لوازم و کفشها را پس از تمیز کردن از برف به داخل چادر منتقل نمودند و در فضایی که چهار نفر به سختی جایشان می شد قرار گرفتند. با غروب آفتاب هوا رو به سردی گذاشت. بطوری که رطوبت حاصل از تنفس روی دیواره های چادر و لوازم یخ میزد. در چنین شرایطی این پوشاک مناسب و کیسه خواب های مخصوص سرما که بتوانند سرمای حدود ۳۰ درجه زیر صفر را تحمل کنند ناجی انسان خواهند بود. حتی با داشتن چنین تجهیزاتی در چنین هوایی در کوهستان بدن فقط از یخ زدن در امان می ماند. بنابر این باید آمادگی تحمل سرما را در برنامه های زمستانی داشت. در یکی از برنامه های زمستانی یکی از افراد در چادر به علت آمادگی نداشتن تحمل سرما با وجود داشتن تجهیزات زمستانی جان خود را از دست داد. به هر حال افراد تیم با داشتن وقت کافی قبل از خواب به تبادل نظر در باره برنامه روز بعد پرداختند. به دلیل در پیش داشتن مسیر طولانی تا رسیدن به قله تصمیم بر این گرفتند حرکت را تا جایی ادامه دهند تا زمان کافی برای باز گشت داشته باشند. و از طرفی ادامه حرکت را در شرایطی که احتمال خطر وجود داشته باشد کنسل کنند. از بر آیند نظرات ابراز شده نتیجه ای که بدست آمد این بود : در نظر گرفتن سلامتی تک تک اعضای تیم مهمترین اصل برای آنها قلمداد شود. هر تصمیمی که گرفته خواهد شد با توجه به این اصل خواهد بود. در چنین شرایطی هست که همدلی اعضا از یک طرف و داشتن تبحر وتجربه کافی میتواند تضمین کننده نسبی موفق بودن برنامه هایی این چنینی باشد. شر کت در کلاسهای آموزشی یخ وبرف و تمرین کافی ترمز زدن با کلنگ هنگام پرت شدن از سراشیبی ها از جمله موارد مهم در صعود های زمستانی میباشد. به هر حال گروه با تکیه بر تجربیات برنامه روز بعد را مرور کرد و با گرفتن نتایج خوب در شبی بسیار سرد اما با دلهایی گرم به خواب و استراحت پرداخت. آغاز روز بعد را چکاوک پرنده ای در نزدیکی چادر اعلام کرد. واقعا شگفت که این پرنده در چنین هوای سرد و برفی که ظاهرا نه غذایی برای خوردن و نه مکان مناسبی برای خوابیدن دارد چطور خود را با این شرایط سخت آب و هوایی تطبیق داده است؟ از دیگر موجودات زنده ای که در منطقه بودند می توان از گرگ و شغال نام برد که در طی شب در اطراف چادر به دنبال غذا بودند. کوهنوردان نیز هماهنگ با طبیعت جنب و جوش خود را آغاز کردند و پس آماده کردن خود کوله پشتی های حمله را بر دوش انداخته و راه قله زیبای هفت تنان را در پیش گرفتند. آنها با خود مقدار مختصری آب – غذا – تنقلات – طناب – هارنس و دیگر لوازم فنی مورد نیاز را برداشته بودند. حرکت گروه ابتدا در شیب ملایمی در زیر نور آفتاب به سمت قله ادامه یافت سپس مقابل پل جیجه با پشت سر گذاشتن شیب بسیار تند و نفس گیر مسیر را ادامه داده و پس از رسیدن به بالای ارتفاع پناهگاه را در سمت چپ در دور دست مشاهده کردند. پناهگاه محل مناسبتری برای شب مانی کوهنوردان بود اما به دلیل فاصله زیاد آن با قله آنها ترجیح داده بودند شب را در چادر خود بسر آورند. گروه پشت به پناهگاه و رو به قله حرکت خود را ادامه داد و در طول مسیر چاله های برفی زیادی مشاهده کردند. در ابتدای حرکت هوا آفتابی وسرعت باد ملایم بود اما پس از اینکه روز از نیمه گذشت هوا کم کم طوفانی شد. با این حال تیم به حرکت خود ادامه داد تا اینکه در نزدیکی های قله بوران برف بقدری شدید شد که ادامه حرکت را نا ممکن ساخته بود. در این شرایط اصرار بر حرکت می توانست مخاطرات زیادی همراه داشته باشد. به همین دلیل با توجه به صحبت های شب قبل بین اعضای گروه در مورد حفظ جان افراد تصمیم به بازگشت بسوی کمپ اتخاذ گردید. لذا افراد با احتیاط فراوان در بوران برف مسیر بازگشت را در پیش گرفتند تا به همان شیب تندی که صبح همان روز از آن بالاآمده بودند رسیدند. به دلیل پر شدن جای پاها در برف و شیب بسیار تند افرد با حمایت طناب خود را به پایین رساندند و در نهایت در ساعت ۴ بعد از ظهر به محل کمپ رسیدند. از محل کمپ تا رسیدن به روستای شیخ علی خان حدود ۷ ساعت زمان نیاز داشت تا تیم خود را به آنجا برساند. بنابراین آنها تصمیم گرفتند شب دوم را هم در همان کمپ بمانند.صبح روز سوم نیز پس از جمع آوری لوازم و کمپ خود را برای بازگشت بسوی روستا آماده نمودند. با اینکه مقدار زیادی از غذاهای اضافی خود را در محل کمپ برای حیوانات وحشی و پرندگان باقی گذاشتند اما باز هم با کوله پشتی های سنگین باز گشتند بیشتر حجم کوله پشتی ها را لباس گرم – کفش اضافی – طناب – هارنس – چادر – بیلچه و دیگر لوازم فنی تشکیل می داد. تمامی زباله هایی که توسط خودشان بوجود آمده بود جمع آوری کردند و در یک کیسه نایلونی با خود به شهر بردند تا به شکل صحیح دفع شود. در واقع وجدان هیچ انسانی نباید به این راضی شود که چنین طبیعت پاکی را با نا پاکی ها آلوده کند. طبیعتی که به ما زندگی و طروات میبخشد حقش را باید ادا کنیم. کوهنوردان واقعی هیچگاه به طبیعت ظلم نکرده اند. امید که همه ما دوستدار طبیعت باشیم. گروه پس از طی کردن مسیر روز اول در ساعت ۲ بعد از ظهر ۲۴ بهمن به شیخ علی خان رسید و همگی شاد و مسرور از اینکه توانسته بودند با حفظ سلامتی خود در چنین برنامه ای شرکت کنند در ساعت ۵/۴ به شهرکرد رسیدند. افراد شرکت کننده در برنامه : قاسم فاطمی ( سرپرست ) – حسین جانبازی – احمد حیدری- محمد رضا طالب پور ( گزارش نویس ) لوازم مورد نیاز برای هر شخص : طنابچه انفرادی – هارنس – کارابین پیچ دو عدد – یومار – کلنگ – باتون – کفش دو پوش – کفش سبک – کاپشن شلوار گورتکس و پلار – عینک طوفان – جوراب پر و پشمی – کرامپون – گتر – دستکش گورتکس و پلار – کلاه طوفان – کیسه خواب پر منفی ۳۰ درجه – زیر انداز عایق سرما – کرم ضد آفتاب – کیسه نایلونی بلند دو عدد – هد لایت – غذا و تنقلات کافی – موبایل لوازم عمومی : یک حلقه طناب – چادر ارتفاع – بیلچه – کمکهای اولیه – دوربین فیلم بردار

مدیر سایت

۹۵-۰۶-۲۱

غار جهانبین عمیق ترین چاه ایران

غار جهانبین عمیق ترین غار چاهی در ایران معمولاً هرگاه نام استان چهارمحال وبختیاری را بر زبان می‌آوریم به یاد زردکوه بختیاری ، نقاط بکر ودست نخورده و نقاط تفریحی آن می‎افتیم وکمتر کسی به یاد زیبایی‎هایی می‎افتد که در دل زمین نهفته‎اند وچه بسیار از این زیبای‎ها وجود دارد که در دل ظلمت وتاریکی قرار دارد وچه حیف است ما از این طبیعت خدادادی بی‎بهره باشیم. وقتی كه غار قلایچی با عمق ۱۱۰ متر به عنوان عمیق ترین غار چاهی ایران در جامعه كوه نوردی مطرح شد.

به یاد غار چاهی جهانبین واقع در خط الراس كوهی به همین نام در۱۲ كیلومتری جنوب شهركرد افتادیم كه کمیته فنی گروه كوهنوردی پیام زردکوه شهركرد برنامه ای برای شناسایی بیشتر این غار برنامه ریزی نمود ودر تاریخ ۲۹ شهریور ماه سال جاری آنرا اجرا كرد ولی فكر نمی كردیم فرودی داشته باشیم در فضای معلق وتا عمق ۱۴۸ متری زمین پایین رویم( طنابمان ۱۵۰ متر بود ) وبه علت نبردن طناب اضافی مجبور به بازگشت شویم وبا توجه به موقعیت خاص دهانه غار كه تمام بارش های فصلی به این دهانه سرازیر می شوند ادامه كار را برای زمان بهتری موكول نمودیم ،غار جهانبین از دسته غارهای طبیعی به حساب می آید كه در اثر نفوذ آب در طبقات آهكی شكل گرفته واز نظر ساختار غار چاهی وانجام اكتشاف می توان آن را از جمله غنی ترین غار های مكشوف ایران به شمار اورد . دهانه غار با قطر ۲ متردر ارتفاع تقریبا ۳۰۰۰ متری واقع است ،تیمی از غار نوردان گروه پیام زرد كوه شهركرد در یك برنامه دو روزه موفق به انجام این امر مهم شدند گروه در روز اول بعد از منتقل كردن حدود ۳۰۰ كیلو گرم بار ووسایل لازم به خط الراس كوه جهانبین مشغول به ایجاد ونصب كار گاه (رل بولت )جهت فرود شد كه این كار تا ساعت ۲۲ ادامه پیدا كرد و در روز دوم بعد از پاكسازی اطراف دهانه غار از سنگهای ریزشی ، یكی از همنوردان واقای فاطمی اماده فرود شده ودر ساعت ۹ ایشان وارد غار شدند وبعد از ۲۰ متر فرود وارد فضای معلقی شده و توانستن تا عمق ۱۴۸ متری زمین پایین بروند ، مسیر برگشت با توجه به اینكه در فضای معلق انجام می شود بسیار طاقت فرسا می باشد وصعود از طناب( صعود میمونی)توان جسمانی زیادی را می طلبد برگشت بیش از ۳ ساعت طول كشید .از لحاظ كار غار نوردی می توان تلاش بر روی این مجموعه را كاری سخت وطاقت فرسا دانست به طوری كه بالا امدن از چاهی با ارتفاع ۱۴۸ متردر فضای معلق بسیار دشوار می باشد ولی آیا به راستی می توان گفت این عمیق ترین غار چاهی در ایران است ؟در منطقه چهارمحال وبختیاری بیش از ۱۰ غار تا به حال كشف شده است ولی متاسفانه هیچ كدام به جامعه كوهنوردی معرفی نشده اند مثلا غار آبی سراب در روستای امید آباد و… ۱-داخل غارخطر ریزش سنگ وجود دارد وهر لحظه امكان بریدن طناب وجود دارد ۲-آشنایی کامل به تکنیکهای غارنوردی وآشنایی کامل به وسایل و ابزار (کلوگر ، استاپ ، یومار، طناب استاتیک و… ) وهمچنین داشتن آمادگی جسمی و روحی از ملزومات این برنامه می‎باشد . ۳- دمای غار حدود ۶ تا ۸ درجه سانتی‎گراد می‎باشد که لباس اضافی وگرم با توجه به گل‎آلود بودن غار الزامی است کمبود اکسیژن هم احساس نمی‎شود . ۴- مجموع استفاده از طناب حدوداً ۱۴۸ متر بود كه دوستانی كه علاقمند به اجرای این برنامه هستند باید حداقل حدود ۲۰۰ متر طناب با خود داشته باشند . کمیته فنی گروه پیام‎زردکوه شهرکرد مصمم است در آینده نزدیک اکتشاف از این چاه را ادامه دهد و به لطف خدا گوشه‎ای از زیبایی‎های نهفته در دل طبیعت و رشته کوه زاگرس را به همه همنوردان کشور عزیزمان نشان دهد . افراد شركت كننده :قاسم فاطمی(سرپرست)-حسن جعفریان-وحید رئیسی-حسین جهانبازی-امین روحی- مهدی حقی و عبدالله رحمانی زاده

مدیر سایت

۹۵-۰۶-۲۱

گزارش برنامه غار دزك

پیمودن پیاده راه های طولانی فقط با قدمهای کوچک امکان پذیر است وهمین واحد های کوچک هستند که فرد را قادر می سازند تا بلند ترین کوه ها ودورترین مسافت ها را بپیماین با معرفی افراد محلی با خبر شدیم در نزدیكی روستای دزكی غاری وجود دارد وتصمیم گرفتیم برای ارضا كردن حس كنجكاویمان سری به آن منطقه بزنیم و در آنجا مواجه شدیم با شكاف افقی وكه بطور عمودی پایین می رفت، کمیته فنی گروه كوهنوردی پیام زردکوه شهركرد موفق شد تا عمق حدوداً ۱۳۰متری غاری پایین برود كه ذیلاً گزارش مختصری از این پیمایش آورده شده . گزارش اولیه پیمایش غار دزك شرح برنامه :

صبح روز دوشنبه مورخ ۱۵/۴/۸۸ ساعت۴:۳۰ تعداد ۱۶ نفر از كوهنوردان در ایستگاهها از پیش تعیین شده سوار مینی‎بوس شدند و در ساعت ۵ شهرکرد را به مقصد دزك ترک کردیم مسیر را از کنار جاده‎ای که از نزدیکی قلعه دزک عبور می‎کرد و به سمت باغهای دزك و در ادامه سد خاكی دزك می‎رفت ادامه داده ، بعد از طی مسافتی حرکت را در امتداد دره در پیش گرفتیم و در ساعت ۷:۱۵ از مینی‎بوس پیدا شدیم و در امتداد جنوب شرقی كف دره ، مسیر را به طرف خط الراس کوه تاپو كه در شرق ما بود ادامه دادیم و در ساعت ۹ صبح به دهانه چاه رسیدیم و صبحانه را كنار دهانه غار صرف كردیم پس از زدن كارگاه و برداشتن وسایل مورد نیاز وتعیین سرپرست (جناب آقای بهرام فتاحیان ) و مسئول‎فنی ( جناب آقای مهدی حقی ) تیم پشتیبان ، سرپرست برنامه جناب آقای فاطمی ، چهار نفر از دوستان ( آقایان فاطمی ، جعفریان ، روحی ، رحمانی زاده ) را برای وارد شدن به غار انتخاب كردند كه اولین فرد ساعت ۱۰:۳۰ وارد غار شد . مسیر‎شناسی غار : این غار از نوع چاهی و دیواره‎ای که در خط‎الراس کوه تاپو كه از جنس كنگرومرا و درفاصله حدوداً ۳ کیلومتری جنوب شرقی روستای دزک واقع است . راه ورودی آن یک شکاف به طول ۶ متر و عرض حداكثر ۷۰ سانتی‎متر با دو سنگ بزرگ كه در دهانه آن قرار دارند که یکی از آنها جهت برپایی کارگاه مناسب می‎باشد . این شكاف در امتداد خط‎الراس و حدوداً شمالی جنوبی است . سوار شدن برکارگاه مشکل است و جای دیگری برای زدن كارگاه مناسب در نزدیكی دهانه غار وجود ندارد . فرود اولیه حدوداً ۴۴ متر در فضای معلق می‎باشد انتهای مسیر از سنگ‎های یکپارچه و احتمال ریزش سنگ در ابتدای مسیر به دلیل نوع سنگ می‎باشد . بعد از اتمام فرود در امتداد سراشیبی كوتاهی با شیب حدوداً ۳۰ درجه و طول حدوداً ۱۰ متر كه به طرف دهانه چاه دیگری می‎رود به حركت خود ادامه دادیم این سراشیبی انباشته از فضولات کبوتران و پرندگان دیگری که آنجا زندگی می‎کنند است . جای مناسبی برای کارگاه زدن وجود ندارد ولی می‎توان از شكاف‎های نزدیك دهانه چاه برای كارگاه استفاده كرد . ۱۰ متر اول ابتدای فرود بعدی به دلیل باریک بودن مسیر مشکل می‎باشد بعد از آن وارد فضای معلق می‎شویم و تا پایین امتداد پیدا می‎کند طول فرود دوم حدوداً ۳۶ متر می‎باشد . پس از آن به یك سنگ بزرگ به ارتفاع ۲ متر و محیط ۱۱ متر می‎رسیم كه محل مناسبی برای کارگاه چاه سوم می‎باشد و در محوطه‎ای به ابعاد ۵در۳ که تقریباً منطقه امنی محسوب می‎شود ولی در هنگام فرود احتمال ریزش سنگ از ابتدای مسیر وجود دارد دیواره‎های اینجا پوشیده از چکیده‎ها وچکنده‎های است که زیبای خاصی را به اینجا داده‎اند . گروه آماده فرود به چاه سوم می‎شوند ، از سقف این قسمت آب چکه می‎کند طول چاه سوم حدوداً ۲۸ متر در فضای معلق می‎باشد چکیده‎ها و چکنده‎های فراوانی به چشم می‎خورد . در قسمتی که فرود تمام می‎شود محوطه‎ای به ابعاد ۳در۷ وجود دارد در كنار طناب فرود دهلیزی قرار دارد که کف آن گل است . پس از حدود ۱۲ متر دهلیز باریك شده و به سمت چاه بعدی با شیب كمی از شكاف باریكی كه به زحمت می‎توان از آن عبور كرد ( بصورت سینه خیز باید عبور کرد ) . بعد از حدود ۴ متر در امتداد سراشیبی به دهانه چاه بعدی می‎رسیم با دو مدخل ورودی که یک پل گلی طبیعی این دو مدخل را به هم متصل نموده است . به علت نبود محل مناسبی برای کارگاه و ریزشی بودن سنگهای بالای دهانه چاه ( سنگهای بسیار بزرگ که با اتصال بسیار جزیی در آن قسمت قرار داشتند که اگر انسان بخواهد به آنها برای ریزش کمک کنند ممکن است موجی در چاه ایجاد گردد و موجب ریزش سنگهای سقف شود ) و احتمال مسدود شدن دهانه چاه كه دور از انتظار هم نبود ، به تشخیص سرپرست تیم، اکتشاف در این محل تمام شد و گروه تصمیم به برگشت گرفت امید است در آینده مسیر برای ادامه كار هموار گردد .گروه بعد از تجدید قوا و شکرگذاری از خداوند متعال و ۱ دقیقه سکوت برای شادی روح جانباختگان این راه ، مسیر برگشت را در پیش گرفت . عبور کردن از مسیرهای بسیار باریک وگیر افتادن یومار در روی سنگ و خلاص سازی آن احتیاج به توان فنی وآمادگی بدنی بالایی دارد اولین فرد گروه در ساعت ۱۸ به پایین چاه اول رسید كه پس از عبور پر مشقت بقیه افراد تیم از شكاف ابتدای چاه دوم وتجدید قوا شروع به صعود به سمت دهانه چاه اول كرد ، آخرین نفر گروه در ساعت ۲۲:۳۰ از دهانه چاه خارج شد وبعد از جمع كردن كارگاه به سمت شهرکرد حركت كردیم و در ساعت ۱ بامداد به شهرکرد رسیدیم . ۱- آشنایی کامل به تکنیکهای غارنوردی وآشنایی کامل به وسایل و ابزار (کلوگر ، استاپ ، یومار، طناب استاتیک و… ) وهمچنین داشتن آمادگی جسمی و روحی از ملزومات این برنامه می‎باشد . ۲- دمای غار حدود ۶ تا ۸ درجه سانتی‎گراد می‎باشد که لباس اضافی وگرم با توجه به گل‎آلود بودن کف غار الزامی است کمبود اکسیژن هم احساس نمی‎شود . ۳- مجموع استفاده از طناب حدوداً ۱۳۰ متر بود . کمیته فنی گروه پیام‎زردکوه شهرکرد مصمم است در آینده نزدیک اکتشاف از این چاه را ادامه دهد و به لطف خدا گوشه‎ای از زیبایی‎های نهفته در دل طبیعت و رشته کوه زاگرس را به همه همنوردان کشور عزیزمان نشان دهد . در پایان از تیم پشتیبان که با صبر و حوصله نقطه قوتی برای تیم پیشرو بودند تشکر وقدردانی می‎شود .

مدیر سایت

۹۵-۰۶-۲۱