پیام زردکوه
راه های باهم برنده بودن و گسترش كار تیمی

اول باید با یکدیگر کار کرد ، بعد با یکدیگر برنده شد. چالش های بزرگ، کار تیمی بزرگ می طلبد، و ضروری ترین صفتی که تیم را در کارهای دشوار موفق می سازد همکاری توأم با همدلی اعضای آن است. توجه فرمایید که نگفتم همکاری زیرا همکاری توام با همدلی فراتر از همکاری است.

همکاری یعنی اینکه با توافق با یکدیگر کار کنیم. همکاری توأم با همدلی یعنی اینکه با دل و جان با یکدیگر کار کنیم. اعضای تیم های همدل عالمی دیگر دارند. هر یک از آنها با جانمایه ای به تیم می پیوندد که مناسبات را تحکیم می بخشد و بر نیروی آن می افزاید. حاصل جمع کار تیم همدل از حاصل جمع کار تک تک اعضای آن بیشتر است.

چهار تحوّل باید رخ دهد تا همکاری اعضای تیم همدلانه شود:

۱- تحولی در برداشت و بینش

در هر تیمی زمینه رقابت وجود دارد. فرزندان خانواده در جلب توجّه پدر و مادر با یکدیگر رقابت می کنند. کارگران یا کارمندان هر سازمانی برای ترفیع و افزایش مزد یا حقوق رقابت می نمایند. (اعضای تیم فوتبال در رقابت هستند که کدامیک بازی را آغاز می کند و چه کسی ذخیره حساب می شود و در کنار زمین به تماشا می نشیند).

از آنجا که هر کسی هدف دارد ، آرزو دارد و رویاهایی در سر می پروراند ، می خواهد که توفیق یابد. اما اعضای همدل تیم یا تیم همدل به جای رقابت مکمل یکدیگر می شوند.

آن ها خود را اندام های یک پیکر می دانند و هیچ گاه نمی گذارند که کار رقابت به جایی بکشد که تیم را فلج سازد.

۲- نگرش

بعضی ها آنقدر به فکر منافع خود هستند که به دیگران از جمله به اعضای تیم خویش بدگمان می شوند. اما اگر بخواهید ذهنیتّی پیدا کنید که خود و اعضای تیم را به جای رقیب مکمل یکدیگر بدانید هیچ راهی ندارید جز اینکه از بدگمانی خارج شوید و به حمایت از اعضای تیم رو آورید.

این به نگرش ما بستگی دارد، به این معنا که دیگران را با حسن نیّت بدانیم مگر اینکه عکس آن ثابت شود. اگر به مردم اعتماد کنید رفتارتان با آنها بهتر می شود. و اگر رفتارتان بهتر شود، پایه همکاری صمیمانه و توأم با همدلی گذاشته می شود.

 ۳- کانون توجه

معمولاً هر اتّفاقی می افتد یکی از دو پرسش را از خود می کنیم: “چه چیزی برای من دارد؟” یا “چه پیامدی برای تیم دارد؟” اینکه کدام در کانون توجّه ما باشید تا حدّی زیاد تعیین می کند که با اعضای تیم رقیب هستیم یا رفیق. اگر فقط به فکر خویش نباشید و اعضای تیم را هم به حساب آورید، می توانید، به گاه ضرورت، به جای اینکه به تنهایی توپ را به دروازه برسانید پیش پای یکی از اعضای تیم خود پاس کنید.

۴- به نتیجه بیندیشید

با همکاری، همدلی و اتّفاق کارهای بزرگ می توان کرد. اگر خود را دست تنها بگذارید، بسیاری از کارها ناتمام می ماند و بسیاری از فرصت ها از دست می رود. همکاری توأم باهمدلی، چند را چندان می کند زیرا مهارت شما با مهارت دیگران جمع می شود.

آیا با جان و دل همکاری می کنید؟ ممکن است که اخلالی در کار تیم ایجاد نکنید اما این به آن معنا نیست که به نفع تیم کار می کنید. آیا برای اعضای تیم خود همکاری به ارمغان می آورید و بر حاصل کار آن ها می افزایید- و این کار را برای همه حتّی کسانی که خوش تان نمی آید می کنید؟ آیا کاری می کنید که بر تلاش و کوشش دیگران افزوده شود؟ یا اینکه حضور شما در تیم باعث کندی کارها و کاهش کارایی تیم می شود؟ اگر پاسخ این پرسش ها را نمی دانید با همکاران تیمی خود صحبت کنید.

کتاب۱۷ اصل مهم در کار تیمی- با تغییر و تلخیص

منبع : لاوی طرغه و با تشکر از گ ئاورین

مدیر سایت

۹۵-۰۶-۲۱

قابل توجه کوهنوردان کنسرو خور

بیماری بوتولیسم‌ (botulism) را بیشتر بشناسیم

بیماری بوتولیسم یک بیماری کشنده و بسیار جدی است که به وسیله سم حاصل از باکتری کلستریدیوم بوتولینوم ایجاد می‌شود. سه نوع عمده بوتولیسم عبارتند از: بوتولیسم غذایی که با خوردن غذاهای حاوی سم ایجاد می‌شود. بوتولیسم زخم که حاصل عفونی شدن زخم با باکتری کلستریدیوم بوتولینم است. بوتولیسم نوزادان که با خورده شدن ذرات حاوی باکتری ایجاد می‌شود. این ذرات در روده رشد و سم آزاد می‌کنند. تمام اشکال بوتولیسم کشنده‌است.

عامل بیماری :

 بوتولیسم به وسیله سم باسیل کلستریدیم و بوتولینوم که یک باسیل بی هوازی اجباری و هاگ گدار است ،‌ ایجاد می شود . مقدار بسیار کمی از این سم قادر است بیماری را ایجاد کند .

راه انتقال بیماری

هاگهای باسیل در خاک و در تمام نقاط جهان وجود دارند و به وفور از محصولات کشاورزی جدا می شوند .بوتولیسم غذایی در اثر خوردن غذاهایی که در تهیه آنها حرارت کمی بکار رفته و بعد از تهیه سم بوتولینوم در آنها ایجاد شده و سپس به هنگام مصرف حرارت کمی دیده اند ، ایجاد می شود .

علائم بیماری بوتولیسم

بیماری با نشانه های ضایعات حاد و دو طرفه اعصاب جمجمه و ضعف یا فلج پایین رونده آنها تظاهر می یابد . مشکل بینایی ( تار بینی یا دو بینی )‌، اشکال در بلع و خشکی دهان اولین شکایتهای بیمار است . در مراحل اولیه بیماری ممکن است استفراغ ، یبوست و یا اسهال نیز دیده شود .

عوارض

نارسایی تنفسی ناشی از بوتولیسم می‌تواند منجر به مرگ شود؛ البته در سالهای اخیر میزان مرگ و میر در مبتلایان به بوتولیسم از کاهش پیدا کرده است  اما عوارضی همچون خستگی زودرس و تنفس کوتاه تا مدتها باقی می‌ماند که نیاز به درمان درازمدت دارد.

پیشگیری

۱- از آنجا که سم بوتولیسم در حرارت بالا از میان می‌رود کنسروها پیش از مصرف باید در حدود ۱۰تا ۲۰دقیقه جوشانده شوند.

۲-  کسانی که کنسروهای خانگی تهیه می کنند باید دقت کنند که باسیل کلستریدیوم بوتولینوم ممکن است باعث تورم قوطی کنسرو و بو گرفتن محتویات آن شده و یا هیچ تغییر شکلی نیابد . قوطی متورم را نباید باز کرد و غذاهایی که بدبو هستند را نباید خورد و با چشیدن آزمایش کرد .

۳- ضد عفونی کردن ظرفها بمنظور خنثی کردن باقیمانده احتمالی سم در آنها با کلر و جوشاندن باید مورد توجه قرار گیرد .

اگر تنها چند ساعت‌ از خوردن‌ غذای‌ مسموم‌ گذشته‌ باشد، باید بیمار را وادار به‌ استفراغ‌ کرد.

مدیر سایت

۹۵-۰۶-۲۱

علایم بر انگیختگی روحی در ورزش و کوهنوردی

 علایم بر انگیختگی روحی شامل موارد ذیل است:

افزایش آدرنالین، خشکی دهان، عرق نشستن بر کف دست ها، نیاز به دفع ادرار

این علایم به خودی خود بد نیستند برای مثال: افزایش آدرنالین ضربان قلب را افزایش می دهد. در نتیجه اکسیژن بیشتری به بافت های عضلانی می رسد که به آن نیاز می باشد. افزایش عرق بر روی منافذ پوست نیز احتمال پارگی پوست را کاهش می دهد و دفع ادرار، وزنی را که با خود حمل می کنید پایین می آورد.

از سویی دیگر بالا رفتن میزان آدرنالین باعث کشیدگی عضلات هم می شود. از این روست که گاه کوه نوردان مضطرب دچار گرفتگی عضلات می شوند.

نگرانی نیز درست به همین صورت ممکن است دو جنبه مفید و نامفید داشته باشد. برای مثال: نگرانی منبع ارزشمند به تحرک افتادن است. نه فقط برای صعودی بهتر بلکه مهم تر از آن برای تمرکز بیشتر و صعود محتاطانه تر.

عدم وجود احساس نگرانی چه بسا یکی از دلایل اصلی وقوع سوانح بیشتر در مسیرهای ساده نسبت به مسیر های دشوار است.

این موضوع به خصوص در منطقه آلپ و دیگر مناطق کوهستانی بزرگ مشاهده می شود که حوادث بیشتر به هنگام فرود پیش می آیند تا زمان صعود.

از سوی دیگر نگرانی مهار نشده می تواند مایه برآشفتگی بسیار گردد که در بهترین حالت باعث تردید، درنگ و بی مسئولیتی می شود و در بدترین حالت به بروز اشتباهات و سوانح جدی منجر می گردد.

کلید حل همه این حالت ها چه بسا خیلی آشکار باشد. اگر بخواهید از اضطراب به نحوی مفید بهره برداری کنید یا دست کم به طوری با آن بسازید که بتوانید به مسیرتان ادامه دهید باید قادر باشید که هم نگرانی و هم عناصر روحی ناشی از آن را کنترل کنید.

راهبردهای بسیار متفاوتی برای کسب آرامش وجود دارد که قابل یادگیری هم هستند. اما برای دستیابی به هدف خود آنها را به دو گروه تقسیم می کنیم:

۱. راهبرد های آرامش بدنی

۲. راهبردهای آرامش ذهنی

بسیاری از کوه نوردان بسیار توانا این مهارت ها را خود به خود در جریان کوه نوردی می آموزند. اما جای تردید نیست که اکثر کوه نوردان در مراتب مهارتی گوناگون از دنبال کردن یک دوره رسمی برای تمرین آرامش باید بهره بگیرند.

در مورد سنگ نوردان بلافاصله دو راهبرد کسب آرامش به ذهن متبادر می شود که توانایی های زیادی هم برای آنها فراهم می آورد.

با تشکر از وبلاگ هیئت تکاب

مدیر سایت

۹۵-۰۶-۲۱

گزارش برنامه های کوهنوردی را چگونه بنویسیم؟

در تعریف گزارش می گویند ” گزارش انتقال پاره ای از اطلاعات است به کسی که از آن بی اطلاع است و یا آگاهی کافی ندارد.” این تعریف اگر در جایی دیگر کامل نباشد در دنیای کوهنوردی تعریف کاملی است. در منطقه ای که کمتر شناخته شده است, برنامه ای اجرا کرده ایم. زیبا بودن مناظر, بکر بودن منطقه یا ویژگی دیگری این انگیزه را در ما ایجاد می کند که کوهنوردان دیگر را تشویق کنیم, مشابه این برنامه را اجرا کنند. لذا نوشتن گزارش لازم می آید, اما چه موقع باید نوشت؟ چقدر باید نوشت؟ و چه باید نوشت؟

چه موقع باید نوشت؟

گزارش نویسی سه مرحله دارد که عبارتند از :

Ø     کسب آگاهی قبل از اجرای برنامه.

Ø     مشاهده و بررسی هنگام اجرای برنامه.

Ø     اصلاح پس از برنامه

کسب آگاهی قبل از برنامه مشتمل است بر خواندن تمام گزارش های قبلی, دیدن کروکی و نقشه و گفتگو با اشخاصی که برنامه موردنظر را قبلا اجرا کرده اند.به این ترتیب قبل از اجرای برنامه, تصویری ذهنی از برنامه ساخته ایم. منابع موجود که به طور معمول می تواند مورد استفاده قرار گیرد عبارتند از:

۱٫ مجموعه گزارش برنامه ها در بایگانی گروه

۲٫  نقشه های کوهنوردی و کروکی های تهیه شده توسط کوهنوردان ,باشگاهها و سازمانهای کوهنوردی

۳٫  گزارش برنامه های موجود در سایتهای اینترنتی گروههای کوهنوردی

پس از کسب آگاهی, تصویری از برنامه ساخته ایم. مرحله بعد یعنی هنگام اجرای برنامه, زمان مشاهده و بررسی این تصویر است. گزارش نویس در این مرحله درستی یا نادرستی داده ها را مشخص می کندو پس از آن زمان نوشتن گزارش تمام اصلاحات را  بطور دقیق در آن وارد می کند.

چقدر باید نوشت؟

نه آنقدر کوتاه که خواننده متوجه مقصود ما نشود و نه آنقدر بلند که از خواندن آن منصرف شود

چه باید نوشت؟

۱٫ عنوان برنامه  [ راهپیمایی, کوهپیمایی, صعود قله, دیواره, غارنوردی, جنگل نوردی, صحرا نوردی,برنامه شناسایی, برنامه پاکسازی, برنامه آموزشی و . . . ]

۲٫  نام کوه  [ نام اصلی, نامهای دیگر قله و  وجه تسمیه]

۳٫  ارتفاع قله

ذکر ارتفاع مبدأ صعود, نقاط مهم بین راه, گردنه ها, قله های فرعی و قله اصلی در گزارش لازم است. GPS , ارتفاع سنج و نقشه های توپوگرافی تجهیزات مناسبی برای مسیریابی و یافتن ارتفاع نقاط هستند. برای بعضی که به نقشه خوانی مسلط هستند, نقشه های توپوگرافی اصل و ارتفاع سنج مکمل است. ارتفاع سنج  ممکن است تحت عواملی اشتباه کند ولی نقشه های توپوگرافی دقیق هستند. البته GPS  نسبت به سایر روشها خطای بسیار کمتری دارد.

۴٫  موقعیت جغرافیایی

۴٫۱٫   قله در چه استان واقع است؟

۴٫۲٫   نزدیکترین شهر مهم به آن چیست و چند کیلومتر با آن فاصله دارد؟

۴٫۳٫   روستاهای اطراف کوه چه نام دارند و در چه جهتی نسبت به کوه قرار دارند؟

۴٫۴٫   قله در کدام طول و عرض جغرافیایی قرار دارد؟

۴٫۵٫   کوه مورد نظر در چه رشته کوهی واقع است و از جهات مختلف به چه رشته کوههایی متصل می شود؟

۴٫۶٫    از جهات مختلف به چه کوههایی متصل می شود؟

۴٫۷٫   کوه مزبور در کدام حوضه آبریز قرار دارد؟

۵٫  نحوه دستیابی به منطقه و وسایل نقلیه جهت دسترسی به منطقه

۵٫۱٫   از چند راه می توان به مبدأ صعود رسید؟

۵٫۱٫   نام روستاها و آبادیهایی که در طول مسیرقرار دارند و فاصله ( مسافتی یا زمانی ) بین آنها  ؟

۵٫۲٫   وضعیت راهها به لحاظ آسفالت, خاکی, جیپ رو و . . .

۵٫۳٫   وضعیت راهها در فصول مختلف.

۵٫۴٫   نوع, ساعت حرکت, مبدأ حرکت و نرخ وسایل نقلیه عمومی جهت دستیابی به منطقه.

۵٫۵٫   نوع, ساعت حرکت, مبدأ حرکت و نرخ وسایل نقلیه عمومی جهت بازگشت

۶٫  توصیف شهر, آبادی یا روستاهای منطقه

۶٫۱٫ امکاناتی مانند برق,آب لوله کشی, تلفن راه دور, آنتن دهی موبایل, درمانگاه, حمام, مدرسه,  مسجد, پاسگاه یا پلیس راه,  وجود مغازه و فروشگاه , نانوایی

۶٫۲٫   زبان, مذهب,وضعیت معیشتی واقتصادی ساکنین ونحوه برخورد با کوهنوردان و صنایع دستی و سوغات

۶٫۳٫ نقاط دیدنی, کتیبه ها و بناهای قدیمی, دریاچه ها, پارکهای ملی, مناطق حفاظت شده

۷٫   مسیر قله

۷٫۱٫    از چند جبهه و چند مسیر می توان به قله صعود کرد و مبدأ صعود آنها کدام است ؟

۷٫۲٫   مسیرهای صعود نشده  آن کدام است؟

۷٫۳٫   توصیف چشم اندازها و دیدمنطقه [قلل و مناطقی که از روی ارتفاعات دیده می شوند, اولین نقطه ای که قله دیده می شود]

۷٫۴٫   وضعیت مسیر [میزان برف در طول مسیر, مناطق بهمن خیز, مناطقی که خطر ریزش سنگ دارند, مناطق باتلاقی یا گلی]

۷٫۵٫    تحلیل وضعیت منطقه جهت اجرای برنامه در فصول مختلف ,مسیرهای صعود زمستانی و تابستانی و بهترین زمان صعود

۷٫۶٫   عکس و اسلاید  و کروکی از منطقه

۸٫  زمانبندی صعود وفرود

۹٫  توصیف جغرافیای تاریخی منطقه

۱۰٫توصیف جغرافیای طبیعی منطقه  [پوشش گیاهی و جانوری, یخچال طبیعی, رودخانه,جنگل, ساختار کوههای منطقه]

۱۱. توصیف پناهگاهها و جانپناههای منطقه و محلهای کمپ  [ از لحاظ موقعیت و ارتفاع و وضعیت جانپناه و ظرفیت آن ]

۱۲٫  وضعیت آب آشامیدنی  [رودخانه,چشمه,حوضچه آب,پهنه برف, برکه و آخرین نقطه ای که می توان آب برداشت.]

۱۳٫  شرایط جوی منطقه ( در این برنامه و در حالت کلی )  [از لحاظ بارش برف یا باران, مه, آفتاب, باد]

۱۴٫  اولین صعود- صعودهای شاخص

پیدا کردن اولین صعود در ایران کار آسانی نیست چرا که گزارش نویسی در بین کوهنوردان ایرانی جاافتاده نیست. نوشتن تاریخچه ای از اولین صعود و صعودهای شاخص کامل کننده یک گزارش خوب است. گفتگوبا کوهنوردان قدیمی, مراجعه به فدراسیون و سازمانهای کوهنوردی قدیمی و استفاده از بایگانی گزارشها در این مورد لازم است.

۱۵٫  شرایط برنامه و تیم  [مناسبت اجرای برنامه, سر پرست برنامه, نفرات برنامه, تعداد نفرات, شرایط شرکت در برنامه, برنامه های آمادگی, وسایل فنی موردنیاز, تاریخ اجرای برنامه, مبدا حرکت و هزینه های برنامه . . . ]

۱۶٫  توضیحات  [ وقایع خوشایند و ناخوشایند در طول اجرای برنامه و . . . ]

۱۷٫  تذکرات و نکات مهم در ارتباط با اجرای برنامه

۱۸٫  راهنمایان محلی

آدرس, شماره تلفن و مشخصات نفراتی که می توانند به عنوان راهنمای منطقه اطلاعات داشته باشند یا افراد محلی که می توانند در منطقه به کوهنوردان کمک کنند یا حیوانات چهارپا در اختیار کوهنوردان قرار دهند. (درصورت تمایل این افراد)

با تشکر از وبلاگ گروه کوهنوردی پامچال

مدیر سایت

۹۵-۰۶-۲۱

لوازم مورد نیاز یک کوهنورد:

لوازم کوهنوردی همیشه جزو مهمترین ابزار و لوازم مورد نیاز یک کوهنورد جهت رفاه، آسایش و ایمنی یک کوهنورد است. در اینجا توضیحات مختصری در زمینه انتخاب لوازم مورد نیاز خود می یابید:

کاپشن، شلوار، کلاه:

در حالت کلی، جنس کاپشن و شلوار باید حتما از پارچه بادگیر با درصد بین ۶۰تا۷۰ درصد باشد تا بدن بتواند تنفس کند و ذرات عرق را دفع کند. اما اگر اهل کوه‌نوردی حرفه‌ای هستید یا دست‌کم می‌خواهید به جرگه‌ حرفه‌ای‌ها بپیوندید، بهتر است از لوازم زیر استفاده کنید:

۱ – استرچ ۲- پلار یا پر ۳- گورتکس

استرچ: از نوع نایلون است که برای حفظ عضلات، پوشش اولیه بدن را تکمیل می‌کند.

پلار یا پر: پلار الیافی مصنوعی مانند پر و پشم است که کار گرم کردن بدن را انجام می‌دهد ولی سبک‌تر از پر است، دیرتر خیس و زودتر هم خشک می‌شود. یک نوع پلار هم در بازار موجود است که «وینک» نام دارد و ضدآب است.

گورتکس: این آخرین پوشش است که باعث می‌شود تا رطوبت و آب به بدن نفوذ نکند. جنسش هم از الیاف کربنی است. انتخاب کلاه هم بسته به نوع فصل و کوه متفاوت است. اگر به منطقه سردسیر می‌روید، حتما یک کلاه پشمی با خود ببرید. در مناطق گرم نیز به دلیل تابش مستقیم و زیاد نور آفتاب، از یک کلاه لبه‌دار استفاده کنید.

گتر و جوراب:

جوراب علاوه بر اینکه باعث گرم کردن پاها می‌شود، مانع از اصطکاک بین پا و کفش نیز می‌شود که این موضوع بیشتر ویژگی جوراب‌هایی است که از الیاف مصنوعی و پشم درست شده‌اند. بهتر است از جوراب‌های نخی استفاده نکنید چون خیس شده و باعث تاول زدن پا می‌شود.

بعضی کوه‌نوردان ۲ نوع جوراب می‌پوشند که جوراب اول یک جوراب نازک نخی است که رطوبت و عرق را از پا می‌گیرد و جوراب دوم -که کلفت‌تر و ضخیم‌تر است و روی جوراب اول پوشیده می‌شود- عرق را از جوراب اول می‌گیرد و در نتیجه لایه‌ای کف پا به وجود می‌آید. گتر نه تنها باعث گرم شدن قسمت پایینی پا شده بلکه مانع نفوذ خاک، سنگ، برف، گل و … به کفش می‌شود؛ مخصوصا برای کسانی که نمی‌خواهند چیزی به جز پایشان در کفش‌شان باشد! در کل ۳ نوع گتر وجود دارد:

۱.گتر سوپر ۲٫گتر بلند ۳٫ گتر کوتاه

گتر سوپر علاوه بر پوشاندن و گرم نگه داشتن قسمت پایینی پا، روی کفش هم می‌آید و خود پا را هم گرم نگه می‌دارد. این نوع از گتر، مناسب مکان‌های برفی است. گتر بلند مناسب صعود‌های سنگین است. گتر کوتاه حداکثر ۱۲ تا ۱۵ سانتی‌متر از کفش را می‌پوشاند که برای صعودهای عادی و یکروزه مناسب است.

در برنامه‌های کوتاه هم می‌شود از یک جفت زانوبند محکم و سفت به عنوان گتر استفاده کرد.

کوله:

در برنامه‌های یکروزه یا کمتر لازم نیست حتما یک کوله‌پشتی با کلی وسیله با خود حمل کنید. از یک کیف کمری کوچک نیز می‌شود استفاده کرد. در برنامه‌های چند روزه به دلیل اینکه امکان دارد دسترسی به منابع غذایی غیر ممکن باشد، باید یک کوله با خودتان ببرید. کوله کوه‌پیمایی از جنس پارچه‌های ضدآب و مقاوم ساخته می‌شود. وزن کوله باید به گونه‌ای باشد که به کمر فشار نیاورد و خسته کننده نباشد.

اگر بخواهید یک برنامه چند روزه بروید و تمام وسایل کوهپیمایی را با خود ببرید و از آمادگی جسمانی خوبی هم بهره‌مند باشید باید حداکثر حجم کوله‌پشتی‌تان معادل۲۵ تا ۳۰ لیتر باشد. برای خرید آن به نکات زیر توجه کنید:

۱٫ پارچه کوله باید کاملا محکم، ضخیم و از جنس برزنت و دارای یک لایه نایلونی باشد.

۲٫ رنگ آن برخلاف کوله‌های نظامی و شکاری که مناسب استتار است، باید از دور به خوبی دیده شود؛ رنگ‌هایی مانند زرد، نارنجی و قرمز.

۳٫ از محکمی دوخت آن مطمئن شوید.

۴٫ بین بدن شما و کوله فاصله باشد (برای اینکه هوا جریان پیدا کند و مانع عرق کردن شود).

۵٫ به قیمت فکر نکنید و بیشتر به کیفیت، دوام، راحتی و وزن کم آن بها دهید.

کفش:

برای یک‌بار هم که شده، واقعا کفش کوه‌نوردی بپوشید. همیشه این عادت را داشته‌ایم که کهنه‌ترین کفش را برای کوه انتخاب کنیم.

بهترین نوع کفش برای کوه، پوتین است، به دلیل اینکه مقاوم است، تخت مناسبی دارد و به‌خوبی می‌تواند مراقب مچ پا و خود پا باشد. کفش کوه نه آن‌قدر باید تنگ باشد که ایجاد ناراحتی کند و نه گشاد باشد که باعث تاول شود.

رویه آن می‌تواند، هم از جنس طبیعی چرم باشد و هم از جنس مواد مصنوعی. چرم طبیعی بسیار مناسب است، به دلیل اینکه قابل انعطاف است و به خوبی عمل تهویه را انجام می‌دهد. امروزه کمتر از این نوع کفش استفاده می‌کنند ولی چرم هم طرفداران خودش را دارد. پس از هر بار استفاده باید کفش را شست، قالب زد (به ویژه در کفش‌های چرمی) و سپس در هوای آزاد و دمای متعادل خشک کرد و واکس زد تا انعطاف خود را از دست ندهد.

چادر:

چادر یکی از مهم‌ترین وسایل درکوه‌نوردی است، به دلیل اینکه در مقابل گرما، سرما، باران، برف و … از ما به‌خوبی مراقبت می‌کند.

پس با انتخاب یک چادر خوب می‌توان در کمترین زمان خود را در مقابل خطرات حفظ کرد.

۳ نوع چادر وجود دارد:

۱ ـ چادر اسکلتی یا تونلی: برای برپا کردن این چادر باید ابتدا میله‌های چادر را وصل و سپس به زمین محکم کرد و بعد خود چادر- که معمولا از جنس برزنت است- را روی اسکلت و کف زمین انداخت. این نوع چادر سنگین است و برای حمل آن باید از قاطر یا وسیله نقلیه مناسب استفاده کرد.

۲٫ چادر خیمه‌ای: این چادر دارای تیرک‌هایی در وسط است که خود چادر روی تیرک‌ها می‌افتد و به زمین میخ می‌شود. جنس آن امکان دارد هم از نایلون باشد و هم از برزنت. وزنش بین ۲ تا ۴ کیلوگرم است و به دلیل جمع و جور بودن، برای کوهپیمایی بسیار مناسب است.

۳٫ چادر فنری یا گنبدی: دارای ۲ تیرک است که به راحتی سر هم می‌شود. این دو تیرک به صورت ضربدری روی هم قرار می‌گیرد و انتهایشان به قلاب چادر متصل می‌شود. این نوع چادر سبک، تقریبا کم حجم و کوچک بوده و جنس آن اکثرا از نایلون است. برای استقرار بهتر آن و مقاومتش در برابر باد، بهتر است به زمین محکم بسته شود.

کیسه خواب:

کیسه خواب یک جزء مهم و اساسی در کوهنوردی به حساب می‌آید، به دلیل اینکه هم مانع نفوذ رطوبت می‌شود و هم در مقابل سرما از ما مراقبت می‌کند. از همه مهم‌تر اینکه هیچ‌کس از یک خواب راحت در یک کیسه خواب گرم و نرم بدش نمی‌آید.

در یک کوه‌پیمایی یکروزه یا کمتر که زمان رفت و برگشت مشخص است، نیازی به کیسه خواب نیست. در تابستان زیر سایه یک درخت و در زمستان کنار آتش می‌توانیم خواب لذت‌بخش کوتاهی داشته باشیم اما در سفر‌های چند روزه، حتما به یک کیسه خواب نیاز خواهیم داشت. کیسه خواب با ظرفیت‌های یک و دو نفره طراحی می‌شود و در ۲جنس متفاوت پر(قو یا مرغ) و الیاف مصنوعی (پشم شیشه) موجود است.

کیسه خواب پر، گرم و نرم‌تر است ولی حجم بیشتری را داراست، برعکس پشم شیشه حجم بسیار کمتری دارد، سبک‌تر است و شست‌و شوی راحت‌تری دارد ولی به گرمی پر نیست.

با بدنی عرق کرده و خیس داخل کیسه خواب نخوابید و هنگام خواب منافذ آن را کاملا نبندید تا رطوبت در آن جمع نشود.

عینک:

برای خرید یک عینک آفتابی ارزان با ظاهری گول زننده، بهترین راه کنار خیابان است. از یک دستفروش می‌توان یک عینک ۲ تا۳ هزار تومانی خرید که البته این‌کار اشتباه محض است. شاید تنها فایده‌اش این باشد که اگر عینک شکست یا گم شد، دلتان نسوزد! با خرید این عینک‌ها، چشمتان را به تدریج ضعیف می‌کنید، پس واقعا عینک را جدی بگیرید.

یک عینک مناسب برای کوه عینکی است که:

۱ . امواج ماورای بنفش را تا حد زیادی کم کند.

۲٫ اختلاف سطح در دید ایجاد نکند.

۳٫ به درستی روی صورت بنشیند و فیکس شود.

۴٫در برابر باد و توفان مقاوم باشد.

۵٫ چشم‌ها را در برابر خار و خاشاک یا ذرات یخ محافظت کند.

۶٫ اطرافش پوشیده باشد (برای مناطقی که امکان کولاک در آن وجود دارد).

عینک خوب متاسفانه نوع ایرانی ندارد و قیمت نوع خارجی آن بین ۱۵ تا ۳۰۰ هزار تومان است.

ـ اگر ارتفاع زده شدید، حرکت را کندتر کنید و به آرامی بالا بروید در صورت تشدید، سریع ارتفاع را کم کنید.

– درصورت بروز سردردهای جزئی می‌توان از مسکن استفاده کرد (سردرد در ارتفاعات بسیار شایع است و دلیل آن کمبود اکسیژن است).

ـ اگر هوا گرم بود، در فواصل معین و در مکانی خنک استراحت کنید که گرما‌زده نشوید.

با تشکر از وبلاگ کوهنوشت

مدیر سایت

۹۵-۰۶-۲۱

فواید کوهنوردی

کوهنوردی فواید زیادی دارد که اکنون به چند مورد اشاره می شود

۱- تاثیر کوه نوردی در باز شدن مویرگهای بدن :

 مویرگهای بدن در شرایط عادی و در موقع استراحت به مقدار ۱۵% ظرفیت خودشان باز و فعال هستند ولی در حین کوه نوردی مویرگها ۹۵% فعال می شوند ، چون اکسیژن و غذای مورد نیاز بدن از طریق مویرگها به نقاط مختلف بدن می رسد لذا با باز شدن و فعال تر شدن مویرگها ، مواد غذایی و اکسیژن با سرعت بیشترو کیفیت سودمند تر به مغز و عضلات و احشای داخلی بدن می رسد .

۲- تاثیر کوه نوردی در جلوگیری از بیماریهای قند خون ( دیابت ) :

در موقع کوه نوردی ، متابولیسم ( سوخت و ساز ) مواد شناور در خون مانند قند ، کلسترول ، پروتئین ها و اسید اوریک به بهترین وجه صورت می گیرد و در نتیجه سوخت و ساز کامل خون از ابتلا به بیماری قند نیز جلوگیری می کند .

۳- تاثیر کوه نوردی در از بین رفتن چربی بدن :

در موقع فعالیت ورزشی و بخصوص در کوه نوردی ، کالری مورد نیاز بدن به ۳ برابر افزایش پیدا می کند. بدن برای تامین کالری مورد نیاز خود به اجبار چربی های ذخیره شده را می سوزاند و به مصرف می رساند ، از طرفی در موقع فعالیت ورزشی ، انسان به شدت عرق می کند و مقداری از چربی های زیر پوست در اثر تعریق شسته و دفع می شوند .

۴- تاثیر کوه نوردی در زیاد شدن میزان خون در عضلات

در موقع کوه نوردی مقدار خون موجود در عضلات بدن ۲۰ برابر افزایش پیدا می کند و پر خون شدن عضلات باعث می شود که غذای بیشتری به عضلات برسد و عضلات قوی تر بشوند .

منبع: بخش ورزشی تبیان و با تشکر از وبلاگ کوهنوردی طلبگی

مدیر سایت

۹۵-۰۶-۲۱