پیام زردکوه
نحوه حركت در سرازيري

اولين مرحله آمادگي هنگام حركت در سرازيري اين است كه داخل پوتين جوراب ضخيم و نرم ديگري پوشيده و با بستن محكم بندكفش از حركت اضافي پا در پوتين جلوگيري نماييم.

راحل چهار گانه حركت در سرازيري

۱٫ قدمهاي برداشته شده در سرازيري مي بايد متعادل تر از قدمهايي باشد كه تنها تحت تأثير قوه جاذبه قرار مي گيرد و بي اختيار برداشته مي شود.

۲٫ پا در هر قدم با زانوي شكسته بر روي زمين قرار مي گيرد و پاها مرتب و متواتر در كنار يكديگر حركت مي نمايند. راه پيمايي در سرازيري هيچ كجا به اندازه راه پيمايي در سربالايي مشكل نيست ولي نبايد شدت جراحات وارده را در سرازيري ناديده گرفت.

۳٫ در سرازيري است كه خراشهاي پوستي ايجاد مي شود و مفصل زانوها جابجا شده مچ پا مي پيچد، لذا سرعت راه پيمايي در سرازيري نبايد خيلي بيشتر از سرعت سربالايي باشد.

۴٫ در سرازيري شخص بايد گامهاي خود را با اختيار و كنترل شده بردارد و به دليل همين كنترل حركت است كه شخص بايد به ميزان سرعت خود دقت نمايد. معروف است كه كاميون با هر دنده اي كه در سربالايي مي رود حداكثر با يك دنده سبكتر از آن در سرازيري به آن توجه كند و همچنين به استراحت در سرازيري به همان اندازه استراحت در سربالايي اهميت دهد.

تنفس صحيح در كوه

تنفس بايد عميق و به طريقه صحيح صورت گيرد برخلاف آن چه اكثر اشخاص انجام مي دهند حجم ششها نبايد از طرفين افزايش يابد در اثر اين نوع تنفس غلط حجم قفسه سينه افزايش مي يابد.

در تنفس صحيح حجم ششها از ناحيه تحتاني افزايش يافته كه اين امر با افزايش حجم شكم همراه است. اين شكل تنفس در ناحيه شكم به صورت ضربان مشخص و روشني قابل رؤيت مي باشد.

لذا از نظر راحتي هيچ وقت نبايد كمر را محكم با كمربند و مانند آن بست، كمربند مي بايد در پايين ترين حد ممكن بسته شود، در اين روش بايد سعي گردد هواي دم به تحتاني قسمت ريه ها هدايت و انباشتگي ريه ها از هواي دم انجام پذيرد. عمل بازدم بعد از يك مكث چند ثانيه اي و حداقل سه ثانيه به دنبال عمل دم با فشار پرده ديافراگم به قسمت تحتاني ششها به طور كامل با حداكثر تخليه صورت بگيرد.

مدیر سایت

۹۵-۰۶-۲۱

کوهنوردی در هوای آلوده

با توجه به آلودگی هوای شهرهای پر جمعیت و وارونگی هوا ، انجمن پزشکی کوهستان ایران نسبت به انجام فعالیت های ورزشی از جمله کوهنوردی در ارتفاعات شهرهای پر جمعیت هشدار می دهد:

۱- از انجام فعالیت های ورزشی ازجمله کوهنوردی که با فعالیت تنفسی بالا همراه است خصوصا در ارتفاعات زیر ۳۰۰۰ متر بپرهیزید (معمولا هوای آلوده شهرها حداکثر تا ارتفاع ۳۰۰۰ متری سطح زمین قرار دارند وارتفاعات بالاتر از آن آلودگی کمتری دارد) .
۲- برنامه های کوهنوردی خود را در ارتفاعات بالای ۳۰۰۰ متر و خارج از محیط های آلوده شهری تنظیم نمایید (با تشکر از دقت نظر دوستان سوال شده بود که چگونه به ارتفاعات ۳۰۰۰ متری برسیم: یا با استفاده از تله کابین و یا تله سیژ به ارتفاعات بالاتر برویم و سپس کوهنوردی و کوهپیمایی را آغاز کنیم و یا با خوردو به خارج از شهرها رفته و کوهنوردی خود را آغاز نماییم ، در هر صورت فعالیت در ارتفاعات زیر ۳۰۰۰ متر محیط های شهری آلوده را تا آنجا که می توانیم حذف کنیم) .
۳- در صورت بروز هر گونه علائم مبهم تنفسی نظیر احساس سنگینی و درد در ناحیه قفسه سینه و سیستم تنفسی خود برنامه کوهنوردی خود را متوقف نمایید.
۴- در صورت بروز علائم جسمی نظیر تنگی نفس و سنگینی تنفس ، تهوع ، خس خس سینه و … به پزشک معالج خود مراجعه نمایید.
۵- کوهنوردانی که سابقه بیماریهای قلبی و تنفسی نظیر آسم ، برونشیت ، نارسایی قلبی و … دارند از انجام فعالیت های کوهنوردی و ورزشی در خارج از منزل و محیط های بسته جدا خوداری نمایند.

مدیر سایت

۹۵-۰۶-۲۱

گرمازدگی

آسيبهاي ناشي از گرما در سه گروه قرار مي گيرد :
۱-حمله گرمايي
۲-خستگي ناشي از گرما
۳-درد و انقباض ناشي از گرما

حمـلـه گرمـايي:
حمله گرمايي هنگامي رخ مي دهد كه مكانسيمهاي تنظيم كننده گرما در بدن، نتوانند بدن را تا حد كافي سرد كنند. در اين حالت دماي بدن بالا مي رود، ولي تعريق صورت نمي گيرد در نتيجه گرماي زيادي در بدن ذخيره مي شود و سرانجام سلولهاي مغزي دچار صدمه مي شوند كه اين مسأله حتي ممكن است به مرگ بينجامد.
تـشـخـيـص:
۱-دماي بالاتر از ۴۰ درجه سانتيگراد
۲-پوست و دماغ، خشك و قرمز
۳-نبض در حدود ۱۶۰ بار در دقيقه، كه در ابتدا سريع بوده و با پيشرفت آسيب، ضعيف و سريع مي شود.
۴-مردمكها در ابتدا كوچك شده، ولي بعد از مدتي گشاد مي گردد.
۵-گيجي
۶-تنفسي كه در ابتدا سريع و عميق است، ولي به تدريج ضعيف و سطحي مي شود.
۷-سردرد
۸-خشكي دهان
۹-تهوع، استفراغ و ضعف عمومي
۱۰-كاهش فشار خون
۱۱-تشعشعات، انقباض عضلاني و احتمالاً از بين رفتن هوشياري
حمله گرمايي عمدتاً زماني رخ مي دهد كه دماي بالا همراه با رطوبت بالا و سرعت زياد وزش باد وجود داشته باشد.

درمـان:
مهمترين اورژانس در مورد حمله گرمايي، سرد كردن بدن است. بلافاصله بدن را از معرض تابش آفتاب دور كنيد، لباسهايش را درآوريد، بدنش را كاملاً با آب سرد مرطوب كنيد. سريعاً تهويه هواي سرد را برايش برقرار كنيد. سپس بيمار را با ملافه هايي كه با آب سرد مرطوب شده اند بپيچيد و سريعاً او را نقل مكان دهيد. همچنين به يك فرد ديگر ياد بدهيد كه چگونه در حين انتقال، بيمار را باد بزند و دستگاه تهويه را با حداكثر سرعتش به راه بيندازد. ايده آل اين است كه كل بدن بيمار را سريعاً در حمام آب و يخ قرار داده، يخ را بر پوستش مالش دهيم. اگر چنين كاري ممكن نبود، قطعات يخ را در يك كيسه پلاستيكي قرار دهيد، بدن بيمار را مرطوب كنيد و كيسه را بر بدن بيمار بماليد. پاكتهاي يخ را زير دست،‌ دور گردن و اطراف قوزكهاي پاي بيمار بگذاريد تا عروق بزرگ سطحي را خنك كند.
وقتي دماي بدن بيمار به زير ۳۹ درجه سانتيگراد رسيد با سنجشهاي متوالي دماي بدن مواظب سرد شدن بيش از حد بدن باشيد. تا هنگامي كه دماي بدن به زير ۸/۳۷ درجه سانتيگراد نرسيده است، عمل سرد كردن را ادامه دهيد. اگر با اقدامات شما دماي بدن بيمار به زير ۸/۳۷ نرسيد حمله گرمايي مجدداً رخ مي دهد. در حين سرد كردن بدن بيمار مواد محرك يا نوشيدني داغ ندهيد. از آنجا كه گرمازدگي تمام بدن را درگير مي كند، ممكن است عوارض زيادي ناشي از حمله گرمايي يا اقدامات درماني حاصل شود از اين رو در حين سرد شدن بدن بيمار مراقب عوارض زير باشيد:
۱- تشنجها
۲-ورود مواد استفراق شده به راههاي هوايي
* براي جلوگيري از ورود مواد استفراق شده به ناي، بيمار را در وضعيتي قرار دهيد كه بتواند به راحتي مايع را از راههاي تنفسي خارج كنيد. اگر موفق شديد كه دماي بدن را ظرف ۶۰-۳۰ دقيقه به ميزان ۲ درجه پايين بياوريد، عمل سرمادهي را متوقف كنيد. اگر قبل از اتمام عمليات انتقال بيمار، دماي بدنش مجدداً بالا رفت دوباره عمل سرد نمودن را آغاز كنيد.
خـستگي گرمـايي
اين حالت، در فرد سالمي رخ مي دهد كه در يك محيط بسيار گرم، به شدت فعاليت بدني انجام دهد. در واقع خستگي گرمايي حالت ملايمي از شوك است كه به واسطه تعريق طولاني و شديد بدن مقادير زيادي آب و نمك از دست مي دهد. وقتي اين آب از دست رفته به حد كافي جايگزين نشود جريان خون كاهش مي يابد و اعمال مغز، قلب و ريه تحت تأثير فراوان قرار مي گيرد.
تـشـخـيـص:
۱- سردرد، سرگيجه،‌ تهوع،‌ ضعف
۲- غش كردن
۳- تعريق شديد
۴- بي اشتهايي
۵- كاهش هوشياري به ميزان كم
۶- كاهش دماي بدن به پايين تر از سطح طبيعي يا حفظ آن در مرز طبيعي
۷- گشاد شدن مردمكها
۸- ضعف و نبض تند
۹- تنفس سريع و سطحي
۱۰- – رنگ پريدگي پوست (معمولاً خاكستري) سرد و مرطوب
۱۱- دردهاي احتمالي عضلات
۱۲- اشكال در راه رفتن
مهمترين مشكل در خستگي گرمايي، از دست دادن نمك است.
درمـان:
۱- او را به يك اتاق خنك ببريد،‌ ولي مطمئن شويد كه احساس لرز نمي كند. كمپرسهاي سرد و مرطوب روي پوست او بماليد و دستگاه تهويه هواي خنك براي او مهيا كنيد .
۲- او را وادار كنيد كه دراز بكشد. پاهاي او را ۳۰-۲۰ سانتيمتر بالا ببريد و سرش را كمي پايين بياوريد تا جريان خون كافي به مغزش برسد. تا آنجا كه مي توانيد لباسهايش را درآوريد و اگر نمي توانيد لباس خارج كنيد،‌ آن را شل كنيد.
۳- براي بيمار محلول آب و نمك ( يك قاشق چايخوري در هر ليوان) به ميزان نصف ليوان در هر ۱۵ دقيقه به مدت يك ساعت تجويز كنيد.
۴-اگر بيمار استفراق كرد، ديگر محلول آب نمك را به او ندهيد. او را به بيمارستان ببريد تا محلول آب و نمك را وارد رگهايش كنند.
۵- اگر استفراغ صورت نگرفت، به اعضاي خانواده بياموزيد كه بيمار را به مدت ۳-۲ روز آرام و در حال استراحت قرار دهند و او را از معرض حرارت دور نگه دارند.

گرفتگي عـضلاني ناشي از گرما
گرفتگي عضلاني همراه با درد است كه به هنگام خروج بيش از حد نمك در حين تعريق شديد روي مي دهد. وقتي ميزان آب و نمك بدن كم شود بيمار آن را به صورت تشنگي درك مي كند. بيمار براي فرونشاندن تشنگي مقادير زيادي آب مصرف مي كند،‌ بدون اينكه نمك را جايگزين كند. در هر حال گرفتگي عضلاني اغلب در عضلات بازو، ران و شكم رخ مي دهد. براي ايجاد گرفتگي عضلاني الزاماً هواي بسيار گرم يا داغ مورد نياز نمي باشد، مثلاً‌ كسي كه در هواي سرد به شدت ورزش و عرق مي كند اگر نمك از دست رفته بدنش را جبران نكند ممكن است دچار گرفتگي عضلاني شود. گرچه ممكن است بيمار دچار سرگيجه شود و حتي احساس غش كند ولي وضعيت رواني و سطح هوشياري اين بيمــار طبيعي باقي مي ماند.
درمـان:
يك قاشق چاي خوري نمك را در يك ليوان آب حل كنيد و نصف ليوان را در هر ۱۵ دقيقه به آرامي به بيمار بدهيد.
* توجه:
عضلاتي را كه دچار گرفتگي شده اند را ماساژ ندهيد، چرا كه ماساژ، كراپها (گرفتگيها) را درمان نمي كند و حتي مي تواند درد را تشديد كند .به بيمار كمك كنيد تا آرام بماند، چرا كه آرامش باعث تسريع بهبودي مي شود. بيمار بايد به مدت ۱۲ ساعت از هر گونه فعاليتي اجتناب كند.

مدیر سایت

۹۵-۰۶-۲۱

اهمیت رنگ در کوهنوردی

کوهنوردی ورزشی است که مکان انجام آن طبیعت بی انتها، وسیع،  پرخطر و دارای موانع بسیار است بنابراین در صورت بروز حادثه در این میدان ورزشی وسیع مهمترین مسئله امداد رسانی سریع  و به موقع به فرد مصدوم و نجات او از شرایط دشوار حاکم بر طبیعت می باشد که این در گرو شناسایی سریع و دقیق محل بروز مشکل و یافتن فرد مصدوم در محیط کوهستان و طبیعت می باشد. هر چه شخص متمایزتر و مشخص تر از محیط باشد یافتن او سهل تر و امداد رسانی به او َآسانتر وسریع تر انجام می پذیرد.

همانطور که می دانید بستر کوهستان گسترده و دارای رنگ خاص است ، اگر برنامه زمستانی را اجرا می کنید ، محیط کوهستان  با سفیدی برف آذین بدی می شود ، رنگ پاکی ها ، رنگ صداقت و رنگ یکرنگی ، با آن شرایط زیبا و فریبنده می تواند هشداری باشد برای ما ، در آموزه های کوهنوردی عنصر رنگ به عنوان یک علامت هشدار دهند ، در امداد رسانی ها نقش حیاتی را ایفا می کند . در برنامه های تابستانی و رنگ سنگ و خاک نیز رنگ خاکی است ، رنگ بی ریایی و رنگ فعالیت در محیط تنهایی ، محیطی که هیچ تماشاگری را در اطرافت نمی بینی و سفر از دل داری برای رضایتمندی درونی ، در این محیط ها نیز نقش رنگ را جستجو خواهیم کرد ….

بشراولیه پس از آموختن چگونگی به دست آوردن رنگ از طبیعت و علم رنگرزی از رنگ در مصارف مختلف بهره جسته است. از لباس و زیورآلات گرفته تا وسایل شکار خود را رنگ آمیزی نموده و هدفهای مختلفی را در استفاده از آن دنبال نموده است.

رنگ از دیر باز بعنوان ابزاری برای شناسایی و تشخیص در نزد بشر اولیه مورد استفاده قرار گرفته. امروزه نیز از این خاصیت رنگ در موارد مختلف استفاده می شود. در کوهنوردی از رنگ صرف نظر از زیباسازی البسه و ابزار و تجهیزات کوهنوردی اولین و مهمترین از این عنصر بسیار با ارزش ، مسئله تشخیص و شناسایی و امداد رسانی می باشد.

مدیر سایت

۹۵-۰۶-۲۱

بهترین زمان ورزش چه موقع است؟

آیا بهترین زمان ورزش وجود دارد؟  دلیل اصلی عدم ورزش منظم اعتقاد به فقدان نتیجه و عدم داشتن وقت است. پس ، از نظر بسیاری از افراد ، بهترین زمان ورزش زمانی است که راحت ترین است و زمانی است که متناسب با برنامه ای شلوغ می باشد.

 

تحقیق در مورد ورزش و زمان آن در روز در حال افزایش است ، اما هنوز این تحقیقات محدود است و بدون مباحثه نمی باشند. به طور کلی ، در صورتیکه بتوانید زمانی را برای ورزش پیدا کنید که به آن می توانید به طور مرتب پایبند باشید ، احتمال بیشتری وجود دارد که بطور منظم تمرین کنید و نتایج بهتری بگیرید.

ریتم های زمان ورزش کردن را در ادامه مطلب بخوانید…

ریتم های ۲۴ ساعته

چرخه خواب و بیداری انسان چرخه ای روزانه به نام ریتم های ۲۴ ساعته را دنبال می کند. این چرخه است که درجه حرارت بدن ، فشار خون ، هشیاری و سوخت و ساز و دیگر وظایف فیزیولوژی مان را تنظیم می کند. بطور کلی این ریتم ها با روز ۲۴ ساعته مان مطابقت می کند و می تواند بر اساس نشانه های محیطی تنظیم مجدد شود. زمانی که در روز به ورزش می پردازیم یکی از این نشانه هاست. تحقیق انجام شده به وسیله دانشگاه تگزاس شمالی در دنتون دریافت که با وجود اینکه ریتم های ۲۴ ساعته ذاتی هستند می توانیم آنها را براساس رفتارهای مان مجددا تنظیم کنیم. برای مثال، استفاده از ساعت زنگ دار ، برقراری زمان های غذا و حتی زمان ورزش کردن مان همگی نشانه هایی برای کمک به تنظیم مجدد ریتم های مان هستند. آنها دریافتند افرادی که به طور مرتب در صبح ورزش می کنند به بدن شان می آموزند که در آن زمان روز بیشترین آمادگی را برای ورزش داشته باشند. وقتی انجام ورزش را به عصر تغییر دادند ، به همان نسبت احساس قدرت کردند.

توانایی تنظیم ریتم برای ورزشکارانی که برای رقابتی خاص تمرین می کنند مهم می باشد. پیام این است که در همان زمانی از روز ورزش کنید که این رقابت برگزار خواهد شد. تحقیق از این توصیه حمایت می کند. در نتیجه ، اگر تمرین مارتن را در صبح انجام دهید ، می توانید در روز رقابت بهتر عمل کنید.( ماراتن ها معمولا درصبح آغاز می شوند). اما اگر عصر تمرین کنید ، در روز رقابتی که صبح انجام می شود ممکن است احساس کنید ضعیف تر و کندتر هستید.

تفاوت های فردی

برخی افراد به طور ذاتی صبحی هستند. آنها مشکلی با انجام ورزش با جنب و جوش در صبح ندارند. دیگران نمی توانند اینگونه سریع عمل کنند و این احتمال در آنها بیشتر است که دوست داشته باشند اواخر روز به ورزش بپردازند. اگر چنین ترجیح آشکاری دارید بسیار آسان است که تصمیم بگیرید از چه نوع برنامه ورزشی پیروی کنید. نکته جالب این است که تحقیق نشان می دهد سوای اینکه فکر می کنید چه زمانی بهتر قادر به ورزش هستید ، در واقع تقریبا همه ما در اواخر بعداظهر از لحاظ بدنی قوی تر هستیم و استقامت بیشتری داریم.

تغییر برنامه

همه نمی توانند هر زمان که دوست داشتند ورزش کنند. کار و تعهدات خانوادگی اغلب در اولویت هستند و منجر می شوند که کمتر ورزش کنیم.اگر دریافتید که تنها وقتی که می توانید ورزش کنید زمانی است که کمترین اشتیاق به انجام آن را دارید ، ناامید نشوید. همانطور که پیشتر خواندیم ، می توانید ریتم ها را تغییر دهید و بدن تان می تواند به زمان جدید ورزش سازگار شود. به هرحال ،  تنظیم مجدد ساعت درونی ممکن است حدود یک ماه طول بکشد.

تحقیقات در مورد بهترین زمان ورزش

اگر چه تحقیق ویژه ای در این مورد انجام شده است ، متاسفانه جواب سوال ” بهترین زمان ورزش کی است؟” بسته به سوال خاصی که می پرسید ، اهداف تمرینی تان ، و تبعیت از ورزش تان متغیر است. در اینجا برخی از تازه ترین یافته های تحقیق ویژه ارائه می شود.

اواخر بعدازظهر بهترین زمان برای ورزش است. تحقیق نشان می دهد که مناسب ترین زمان برای ورزش موقعی است که درجه حرارت بدن تان در بالاترین حد خود است ، که برای اکثر افراد ساعت ۴ تا ۵ بعدازظهر می باشد ( درجه حرارت بدن درست قبل از بیدار شدن در پایین ترین حد است).

قدرت در بعدازظهر بیشتر است. دکتر هیل گزارش داد که بازده قدرت در حول و حوش نیم روز ۵% بیشتر است. اجرا غیر هوازی نظیر دو سرعت در اواخر بعدازظهر ۵% بهبود پیدا می کند.

استقامت در بعداز ظهر بیشتر است. ظرفیت هوازی ( استقامت ) در بعدازظهر ۴% بیشتر است.

احتمال بروز آسیب ها در بعدازظهر کمتر است. اگر می خواهید از آسیب ها اجتناب کنید ، ورزشی که بعدازظهر انجام می شود بدلایل زیاد بهترین زمان است. در هشیار ترین وضعیت هستیم ؛ درجه حرارت بدن مان در بالاترین حد است به این دلیل عضلات مان گرم و انعطاف پذیر هستند؛ و قدرت عضلانی مان در بالاترین حد است. این سه عامل احتمال آسیب دیدگی را کمتر می کند.

ورزش کنندگان در صبح منظم تر ورزش می کنند. با وجود اینکه ورزش بعدازظهر ممکن است از نقطه نظر فیزیولوژی مناسب ترین باشد، تحقیق نشان می دهد که احتمال بیشتری هست که ورزش کنندگان در صبح در مقایسه با ورزش کاران اواخر روز به آن پایبند باشند.

ورزش عصر و خواب . اکثر تحقیقات از این عقیده که ورزش می تواند کیفیت خواب را بهبود بخشد حمایت می کند. اما آیا ورزش دیر هنگام در عصر شما را بیدار نگاه می دارد؟ مطالعات بهبودهایی را در خواب در نتیجه هم ورزش صبح هنگام و هم بعدازظهر نشان داده است ، پس هنوز روشن نیست که ایا ورزش عصر شما را بیدار نگاه می دارد. یک مطالعه حتی نشان داد که ورزش شدید نیم ساعت قبل از زمان خواب تاثیری بر خواب نداشت.

یک چیز که بر روی آن توافق وجود دارد این است که محرومیت از خواب می تواند مانع اجرا ورزش شود.

خلاصه کلام

خبر خوب این است که برای انتخاب بهترین زمان ورزش باید بر اساس اهداف شخصی ، برنامه و سبک زندگی تان تصمیم گیری کنید. بطور ایده آل ، زمانی را انتخاب خواهید کرد که می توانید بطور منظم به آن پایبند باشید و آن را بخشی از برنامه روزانه یا هفتگی تان کنید. اگر برای آمادگی جهت رقابتی تمرین می کنید ، کار عاقلانه این است که تمرین تان را جهت مطابقت با زمان آغاز رقابت تغییر دهید ، و همیشه عاقلانه است که قبل از ورزش خودتان را گرم کنید.

مدیر سایت

۹۵-۰۶-۲۱

پیشکسوت کیست؟

در خانه ای که بزرگی کوچک شود ، هیچ کوچکی بزرگ نخواهد شد .

بقا و از بین نرفتن هر رشته ورزشی و اصولا هر کاری به استادکار و مربی و پیشکسوت آن بستگی دارد.

در فرهنگ و نوشته های ما، نظر به اینکه کشتی و زورخانه ، ورزش ملی و باستانی بوده درباره پیشکسوت صحبت شده و جوانی که بخواهد در زورخانه به مقام پهلوانی برسد موظف است مراتبی را بگذراند. مثلا به جوانی که دوره اول ورزش باستانی را طی میکند << نوچه >> می گویند که باید زیر دست پیشکسوت ها تحت تعلیم و تربیت قرار گیرد و فنون و آئین پهلوانی را بیاموزد . پس از اینکه این مرتبه را طی کرد به مرحله << نوخاستگی >> که رتبه ای بالاتر است می رسد . وقتی در این دوره هم با رموز ورزشکاری و هنر و فنون کشتی گیری کاملا آشنا شد و بدنی ورزیده و نیرومند یافت به مرتبه << ساخته >> نائل می گردد که درباره وی گفته می شود :”او خود را ساخته است “و در موقع ورود اینان به زورخانه، مرشد از حضار برای اوطلب صلوات می کند و او را صلواتی نیز می گویند.

 

مرتبه بالاتر از آن پیشکسوت است ، ورزشکاری که در رعایت آداب و رسوم و میانداری و تعلیم نوچه ها و نوخواسته ها ورزیده شده باشد و در جوانمردی و فتوت و فروتنی در میان مردم به حسن اخلاق معروف باشد به مقام پیشکسوتی می رسد و مرشد، مقدم او را به زورخانه با طلب صلوات از حضار و زدن طبل و زنگ اعلام می دارد و این مرتبه << کمال >> است.

در آئین نامه های کوهنوردی با گذراندن مدارج مربیگری و سپری شدن ۶ سال و کسب تجربه و  ۹ سال فعالیت موثر، مقام پیشکسوتی برازنده کوهنوردی می شود که دارای آمادگی و فرم مطلوب باشد .

<< پیشکسوت به معنی قدیمی و کهنه و از رده خارج نیست >>

او باید با برنامه های ابتکاری ، قدرت عمل ، درک صحیح از هدایت گروه و همکاری مداوم و پیوسته با کوهنوردان و دادن برنامه ، پروژه  و اطلاعات لازم و به روز جهت گسترش کوهنوردی کوشا باشد.

صرفا چندین سال کوهروی و یا لباس مخصوص کوهنوردی پوشیدن و کارهای فنی شخصی آنچنانی و قدمت و قدیمی بودن و موی سفید داشتن به قالب کسوت نمی رسد. کسوت، محترم و قابل لمس است ، مجموعه نمودارها و فعالیت ها و خصلت ها و اثر و نشانه هاست که تحول و تکامل را در رشته ای به وجود می آورد و این جامه برازنده هرکس نباشد و ملبس و زیبنده هرشخص نگردد ، مگراینکه مجموعه ای را که جامعه سالم برای آن رشته می پذیرد دارا باشد.

کسوت، عمل است ، حرکت است، اثر اخلاقی و اجتماعی است. اندیشه و فهم است. ساختن، باختن و عشق است . روی آوردن به کار و باری موقتی و مصلحتی و مقطعی و درون گروهی نیست. جاپا است ، منشا اثر است ،خود اثر است ،حاصل کار و عمل است. سرافکندن وجان دادن در راه معشوق است ، نشان دادن راه است ، نور است و روشنایی می دهد ، همچون آفتاب و ماه درخشان و نمایان است.

این چو کسوت باشد پس بدان که نتوان آنرا بر تن هرکس پوشاند و به هرکس نتوان پیشکسوت گفت. تنها پاره کردن چندین پیراهن دلیل پیشکسوت بودن نیست.

کسوت را باید لوث نکنیم و حافظ آن باشیم، نگهدارنده آن از هر بدی و نامردی باشیم.

مدیر سایت

۹۵-۰۶-۲۱